اجتناب مىكنند ) حمل بر تقيّه نمود ؟ ! و يا ساير روايات در اين باب . و آيا امام عليه السّلام نمىتواند به آنها بگويد در صورت تقيّه از غذاى آنان بخوريد ولى بعد دست و دهان و لباس خود را بشوئيد ؟ و يا آنان را از استفاده از لباس آنها برحذر بدارد ؟ و بطور كلّى آيا اصلًا تقيّه در اين مورد هست يا نيست ؟ با توجّه به اينكه مسأله طهارت و نجاست يك مسأله شخصى و قابل اخفاء و اختفاء است ، و شخص مىتواند در اين مورد بدون اينكه احدى متوجّه شود به تكليف واقعى خود عمل نمايد . و آيا جواز ازدواج با اهل كتاب هم تقيّه بوده است ؟ و آيا كنيز نصرانى در منزل امام رضا عليه السّلام هم تقيّه بوده است ؟ ! و آيا استفاده لشكر اسلام از غذاى اهل ذمّه نيز تقيّه است ؟ عجبا ! نگارنده در اينجا نمىتواند تعجّب خود را از اين همه مبعّدات و امور مستنبطه بعيدهء فى نهاية البُعد پنهان نمايد ؛ و لَيت شِعرى اين فقهائى كه همينطور اين همه روايت را در ظروف مختلفه حمل بر تقيّه نموده‌اند ، آيا هيچ به حقيقت و واقعيّت و وجود عينى و خارجى تقيّه فكر كرده‌اند ؟ و يا اينكه رجماً بالغيب تيرى در تاريكى پرتاب نموده خود را از دغدغهء بحث و تحقيق و تشويشِ فراز و نشيب آن رهاكرده هيچ فكرى و انديشه‌اى به تبعات اين مسأله نكرده‌اند ؟ و لذا مرحوم صاحب « مصباح الفقيه » بحث در اين مورد را از جمله تلفيفات مىشمرد و ابداً وَقعى به اين مَحامِل نمىنهد و آنها را به هيچ مىشمرد و ادلّه طهارت ذاتى اهل كتاب را بدون معارض و مناقض قلمداد مىكند .